De wafel verkoop en de verkoop van tweedehands kledij heeft een som van 7000 Euro opgeleverd! (U leest het goed zeven duizend euro.)

Eerst was er een ludieke actie rond de bekendmaking van de totale som; een dubbele rij kinderen (2×6) waarvan de voorste rij om de beurt een tekst voorlas om dan vervolgens de in papier gewikkelde vriend/vriendin uit te pakken waardoor er een cijfer of teken tevoorschijn kwam! De boodschap was uiteindelijk: e 7000! (e=euro teken!)

Nadien was het stil…Michel gaf een speech! Hij zei dat wij er stil van werden, zo’n enorm bedrag samengebracht door “kleine” kinderen! Natuurlijk hebben we beloofd hen op de hoogte te houden wat er met dit geld gebeurt!!

Dit is de eerste keer in de geschiedenis van dit soort schoolproject, dat er door een groep kinderen zo een groot bedrag is samengebracht. Dat is vooral te danken aan het feit dat het een “plaatselijk” project is (Esdoorn is de school van Lucs jongste) en dat Michel en Luc twee dagen zijn gaan praten over het project! Lucs dochters zeggen dat in “hun tijd” ze wel geld samen brachten voor projecten maar dat er zelden iemand over kwam spreken!

Bedankt Esdoorn school!

De Standaard donderdag 16 februari 2012

LEUVEN – Brandwondenpatiëntjes verzorgen wordt minder pijnlijk als je hen een virtual-realitybril opzet. Tegen de zomer moeten in Leuven de eerste kinderen ermee behandeld worden.

De behandeling van brandwonden kan ondraaglijk pijnlijk zijn. Vaak moet een patiënt dagelijks een nieuw verband krijgen, waarbij de wonde gereinigd wordt, dood weefsel wordt verwijderd om infecties en littekenweefsel te voorkomen en de huid wordt uitgerekt om het herstel te verbeteren. Ruim de helft van de brandwondenpatiënten is dan ook nog eens jonger dan vijf. ‘Elke kans om hun pijn te verzachten, moeten we aangrijpen’, zegt dokter Michel Van Brussel, brandwondenchirurg in het UZ Leuven. ‘Virtual reality is daarin een volgende stap.’

Het virtual-realityspel SnowWorld sluit patiëntjes volledig af van wat er tijdens hun verzorging rondom hen gebeurt. En het ijzige decor van het spel roept associaties op die zo ver mogelijk af liggen van vuur.

‘Ze krijgen een masker op met ingebouwde beeldschermen en luidsprekers en worden ondergedompeld in een winterse computerwereld’, vertelt Jos Lodewijckx van de vzw Help Brandwonden Kids, die het systeem mee financierde.

Sneeuwballen gooien

Door de sneeuw, ijsbergen, sneeuwpoppen en pinguïns worden de patiëntjes afgeleid van de pijn. Ook al omdat ze zelf actie moeten ondernemen, zoals sneeuwballen ontwijken en er zelf gooien.

‘Het is vergelijkbaar met wat hypnose of muziek doen: door de hersenen met iets anders bezig te houden, zijn die minder bezig met de binnenkomende pijnprikkels’, legt dokter Van Brussel uit. ‘Alleen is het effect bij virtual reality (VR) sterker.’

Amerikaanse studies toonden al dat de pijn van brandwondenpatiënten drastisch daalt dankzij VR, maar het waren de resultaten in het Groningse Martini Ziekenhuis die het UZ Leuven écht overtuigden van het nut van het systeem.

Dertien van de negentien patiënten gaven aan 33procent minder pijn te hebben tijdens een behandeling dankzij de VR-bril. Ze dachten ook dat het schoonmaken van de wonde korter duurde dan eigenlijk het geval was. ‘Er was zelfs een jongetje dat aan beide onderbenen verbrand was, maar dat tijdens de behandeling met de helm op niet eens wist welk been behandeld werd. Dat is spectaculair’, aldus Michel Van Brussel.

Elders staat men al ver met de VR-techniek. ‘In Nederland wordt de techniek ook ingezet bij de behandeling van hoogtevrees of vliegangst en in Israël gebruiken ze VR om getraumatiseerde mensen te helpen’, vertelt Van Brussel. ‘Met andere filmpjes kunnen we op termijn ook brandwondenpatiënten helpen om hun trauma te overwinnen. Denk aan iemand die verbrand raakte bij een werkongeval. Door die persoon virtueel terug te brengen in dezelfde situatie, kunnen heel wat onverwerkte gevoelens toch nog aangepakt worden.’

Het systeem is niet goedkoop, het kostte al zo’n 50.000 euro. ‘Niet elk ziekenhuis kan elk speeltje hebben, maar dit is er een met enorm veel potentieel’, vindt Van Brussel. ‘We zouden dit dan ook graag in elk brandwondencentrum van het land zien’, vult Lodewijckx aan. ‘Maar daarvoor zijn sponsors nodig, véél sponsors.’

Tegen de zomer hoopt Michel Van Brussel het VR-masker na de nodige tests in te kunnen zetten in het brandwondencentrum in Leuven.

Vandaag zes jaar geleden werd het Flame brandwondencentrum in Bobo plechtig geopend.

Met slechts een paar uur vertraging en onderhevig aan een temperatuurverschil van zo’n 35°c zijn donderdag 9 februari de teamleden van ngo Flame vzw uit Burkina Faso veilig en wel terug thuis geraakt.

De team, onder leiding van kinesist/logistiek organisator Luc de Clerck en met chirurgen Bert Van den Hof en Michel Van Brussel, anesthesist Lieven Buysse, geassisteerd door verpleegkundigen Lien Ceyssens, Lisa Van Hyfte en Jean Noel Vandebenderie, heeft een korte maar krachtige humanitaire missie achter de rug. Donderdag 2 februari waren ze naar Ouagadougou vertrokken, daarna zijn ze doorgereisd naar hun brandwondencentrum in Bobo Dioulasso.

De ploeg had 253kg medische materiaal mee, bestaande uit chirurgische materiaal en verbanden.
In slechts enkele dagen voerden ze in het ziekenhuis van Bobo zeventien operaties uit, van wie negen kinderen en acht volwassenen: twee met acute brandwonden, drie met chronische wonden en twaalf littekencorrecties. Er kwamen 94 patiënten voor verbandwissels en/of verzorging op consultatie in het Flame centrum. Het Belgische Flame team leidde ondertussen opnieuw twee plaatselijke verplegers en drie stagair-verplegers op, gaven de patiënten instructies in verband met de wondzorg, het verzorgen van de littekens en persoonlijke hygiëne. De farmacie (apotheek) werd terug op punt gezet en geïnventariseerd.

Als tweede luik van deze missie werden de plannen besproken om naast het Flame centrum waar gratis wondzorg aan brandwondpatiënten uit de brede regio wordt gegeven, een Flame hospitaal te bouwen met twee operatiezalen. Er werd een lange termijnplanning uitgewerkt en voorgesteld aan de Secretaris Generaal van de minister van landsverdediging, de kolonel Moné en de verantwoordelijke voor communicatie van defensie, de kolonel Cissé.

Nu het Flame team terug thuis is gaat het werk onverminderd verder. De verplegers ter plaatse volgen de verdere wondzorg op en houden Luc, Michel en Bert op de hoogte via mail en foto’s.
Vanaf vandaag worden er contacten gelegd voor het Burns for Burns project (B4B), de ex-brandwondpatiënten die zich zullen inzetten voor de bouw van het hospitaal in Burkina Faso. Een volgende chirurgische missie staat nu al gepland voor november. Exacte data volgen nog. Ondertussen draait ook de wafel verkoop in de Esdoorn school in Hombeek waar de zoon van Luc school loopt, ten voordele van Flame op volle toeren verder! De actie stopt op 13 februari en zal een deel van het noodzakelijk budget voor de bouw van het hospitaal bijeen brengen.

Sponsoring voor de bouw van het ziekenhuis is nog meer dan welkom, en zeer noodzakelijk …

Een mooi berichtje van Lisa (via de mama) liep gisterenavond ook nog binnen: “De Flame-mensen zijn op weg naar de luchthaven. Geladen als ezels, naar het schijnt. Lisa kreeg één huwelijksaanzoek en de chauffeur van het buske (wie dat ook moge zijn) was eveneens geïnteresseerd in de blanke meisjes. Als ‘t nie hier is, geraakt ze elders dus nog van de straat :))). Ze sluit haar bericht af met: man, wat ga ik dat hier missen! Missie geslaagd voor haar…”

Verslag van maandag 6 februari

Een nieuwe dag, de laatste operatiedag? Dat weten we nooit zeker? In elk geval de laatste geplande. Morgen hebben we een hele reeks verbanden te zien en moeten we ook nog naar Ouagadougou geraken. Dat wordt nog een voormiddag stressen, zeker. Eerst vandaag.

We hebben gisteren het materiaal gesorteerd en klaar gezet, zoals elke avond en we zijn klaar voor een operatiedag in twee zalen, zodat we vandaag een keertje vroeger klaar zijn. Alleen, de orthopedisten hebben een urgentie en dus zijn we deze voormiddag een zaal kwijt. Dát hoort er uiteraard bij. We kunnen beginnen in één zaal en we zien wel hoe het loopt zeker?
Rare bijkomstigheid aan een verblijf in Burkina Faso: het is hier zo warm dat je eigenlijk uitdroogt. Niemand van ons blijkt voldoende te drinken zodat onze slijmvliezen uitdrogen en iedereen – geen ernstige :-) maar toch — neusklachten heeft. Vandaag is dat des te erger door het weer. Toen we deze morgen buiten kwamen, zag alles er mistig uit, donker en mistig met een sluier over de wolkenloze lucht. Saharastorm, zand van de Sahara wordt over West-Afrika geblazen. Dit soort stormen komen steeds zuidelijker voor. Toen we hier in 2003 kwamen, hebben we zo’n storm meegemaakt in Ouagadougou, tot Bobo kwamen die toen niet. Nu raast dat stof al kilometers ten zuiden van Bobo. Voor die het niet wisten, de Sahara groeit naar het zuiden toe en het werkterrein van veel NGO’s is juist het beperken van de effecten daarvan. Een jonge landbouwingenieur vertelde ons een aantal jaren geleden al dat de natuur zich hier niet zo makkelijk laat temmen en dat ondanks enorme inspanningen het proces gewoon verder gaat. Niet opgeven…
Maandag 6 februari 17u30

In België loop je voor een extraatje even naar de kast of naar de berging (en dat is al ellendig ver en dus lang wachten!). Hier moet voor alles wat niet mee naar het hospitaal is gekomen gebeld worden met Luc, die dan een voertuig moet sturen met de nodige stukken. Ondanks een steeds betere organisatie blijven we op die manier tijd verliezen. Pas op, we blijven efficiënter dan onze locale collega’s deze morgen om 8 uur (!) moesten we plaats maken voor een urgentie van de orthopedisten (logisch), om 13.20 werd er ingesneden, tegen 16u was de operatie gebeurd…
En toch kan het beter, toch zijn we overtuigd van de absolute meerwaarde van een volledig uitgerust brandwondencentrum, met operatiecapaciteit, met opname mogelijkheid, waar in hygiënische omstandigheden, op efficiënte wijze zorgen aan patiënten met brandwonden kunnen toegediend worden, waar verschillende soorten specialisten kunnen stage lopen en een opleiding in brandwonden en wondzorg kunnen krijgen. Het is niet onmogelijk, het moet kunnen!
Wij zijn klaar met de operaties! Iedereen die we voor operatie selecteerden konden we opereren.
Een meisje met brandwonden van het volledige linker been werd getransplanteerd, bij een jonge man met een zware chronische wonde die vreselijk geïnfecteerd was werd het been zuiver gemaakt en een deftig verband aangelegd, er werden ook twee letsels geëxciseerd en de littekens op de handen van twee volwassenen werden gecorrigeerd. Even duidelijk: corrigeren van littekens van handen betekent het litteken open maken, de huid zo verplaatsen dat de vingers hun functie herwinnen.

Ook Lien schreef een paar indrukken voor ons neer:

Afrika: Een ervaring om nooit meer te vergeten! Het was een hele beleving om te zien in welke primitieve omstandigheden je toch heel wat werk, maar vooral mooi werk kan leveren. Het zien van de vele kinderen met zulke contracturen ten gevolgen van oudere brandwonden bracht heel wat motivatie te weeg. Het deed me deugd deze kinderen te helpen hun handmotoriek te verbeteren. De volgende dagen proberen we nog wat Afrikaanse cultuur op te doen, maar woensdagavond keren we terug naar het thuisfront. Voor mij sowieso met veel meer waardering voor de, voor ons vanzelfsprekende, basisvoorzieningen. Tot donderdag
Terug naar vandaag, dinsdagmiddag
Aangezien we toch niets verstuurd kregen gisteren, nog even vermelden dat dinsdag, vandaag dus, de girls en Jean-Noël de stad in zijn met een gids en dat de mannen verbanden hebben gewisseld bij de geopereerde patiënten en natuurlijk ook bij een aantal nieuwe patiënten…
En terwijl de Flammekes ginder hun werk afmaken, vernemen we op het nieuws dat de helft van vluchten van Air France wegens staking in de Parijse luchthavens geannuleerd zijn. Luc heeft al met de luchtvaartmaatschappij gebeld. Voorlopig blijft alles normaal maar we volgen de berichten op de voet uiteraard.

Van donker tot donker in het ziekenhuis. Bij wijze van spreken, want eigenlijk is het ‘s morgens al licht. Maar het was wel vroeg, na de wifi-uitstap van gisteren…
Het blijft altijd een avontuur. We kunnen al sneller berusten, beter plaatsen wat er gebeurt, maar de manier waarop het “Hôpital universitaire” functioneert, is en blijft bizar. Gisteren al, toen we toekwamen stond het zuurstof alarm te loeien. Dat betekent dat de zuurstoffles die het operatiekwartier voorziet bijna leeg is. Die zuurstof is wat de patiënten die geopereerd worden toegediend krijgen. Het spreekt voor zich dat zo’n alarm met een zeker marge in werking treedt. Pas vandaag, toen we bij aankomst het vertrouwde geluid van het zuurstofalarm weer hoorden, realiseerden we ons dat we dat geluid gisteren ook al de hele dag hadden gehoord. Ok, ze willen die zuurstof tot de laatste zucht gebruiken, betaald is betaald, maar op de lange duur vraag je je af of iemand ooit nog op dat alarm gaat reageren?!
Hetzelfde geldt voor de manier waarop ze met patiënten omgaan. Blijkbaar was er dus ondanks herhaald aandringen geen plaats voor het meisje dat we gisteren op de spoedgevallen zagen. Er werd dus ook helemaal geen behandeling gestart. Gisteravond, voor het doorgaan nog eens gewezen op de ernst van de situatie en deze morgen bleek zij toch een infuus te hebben… Deze avond was er nog steeds niet meer gebeurd. Dan weten we : daarom moeten wij de moeite doen het geld bijeen te brengen voor een brandwondencentrum met een project. Daarom moeten we dit jaar werk maken van ‘Burns for Burns’.

Op OK, zoals altijd, zijn er patiënten niet komen opdagen en werden er anderen in het programma geschoven.
Er werden uiteindelijk 4 kinderen en twee volwassenen geopereerd. Vier vergroeide handen en één littekenvergroeiing van de elleboog bij kinderen en 1 jonge man met een bovenarm tot de elleboog vergroeid met de romp.
Luc heeft op de raadpleging weer vijf patiënten gezien, dit voor zij die dachten dat we bij aankomst consultatie doen en dat iedereen dan gezien is. Uiteraard zijn er patiënten die één of twee dagen later komen… Maar dat is waarschijnlijk geen Burkina-typisch fenomeen.
Gisteren hadden we nog zeven patiënten op consultatie, waarvan eentje op maandag geopereerd zal worden! Vandaag dus vijf patiënten,waarvan een ook morgen geopereerd zal worden!

Luc:
“Leuk verhaaltje vandaag op consultarie: De patiënten wachten buiten hun beurt af. Er zitten ineens vier jongetjes op de bank kabaal te maken, we sturen ze terug het veld in om daar te gaan spelen. Vijf minuten later zitten ze terug op die bank, dus paar fototjes maken om ze kalm te houden, en hup terug het veld in! Na tien minuten zitten ze terug op die bank…blijkt dat een van hen een brandwonden heeft! In feite zijn het vier broers, de Dao’s, Ali, elf jaar, Salif, twaalf jaar, Soumaila, negen jaar en Abdul , zes jaar…Ali heeft zijn brandwonden opgelopen na het omstoten van een hete pot water, tijdens het spelen met de broers! Ze zijn met z’n vieren naar het centrum gekomen, zonder ouder! Ali’s wonde is behoorlijk, maar hij geeft geen kick als we hem verzorgen, zijn drie broers zijn hem in het oog aan het houden. Van het moment dat hij een kick geeft beginnen de drie anderen te reclameren en moet hij zijn mond houden! Eens het verband erop zit doen ze alsof er niks gebeurd is en gaat het spel gewoon verder! Noël en Luc zeggen hem dat hij zeker op woensdag moet terugkomen. Salif, de oudste, krijgt dezelfde uitleg van Noël in het DIOULA, de lokale taal! En weg zijn ze…dachten we…toch nog een fotootje! Die zullen later wel volgen!”
En nu een woordje van Lisa:
“We hebben vandaag weer veel gedaan! Elke dag leer ik hier veel dingen bij, zoals het hechten van wonden, het leggen van verbanden, het assisteren aan de operatie tafel, maar vooral het behandelen met heel beperkte middelen, maar met evenveel succes als in België! Toch kan ik hier ook genieten van de tropische temperaturen en de warme zon! Vele kusjes aan iedereen!”

22.04 : we hebben net eten besteld. Hopen dat het nu wat snel komt, want het bedje roept… Luc wil weer gaan lopen, om 6u.

Waarom?
Omdat we kunnen zeker…

Michel

Het is al ver na middernacht als het nieuws van de dag begint binnen te sijpelen…maar het loont de moeite. Lees mee met een mix van iPad en sms-berichten van Michel, Luc en Lisa.

Michel heeft het meest te vertellen. (why am I not surprised…J)

Zaterdag, ontbijt om 7u. Lisa heeft pannenkoeken (!) bij… Vertrek met het busje naar de infirmerie waar we het materiaal oppikken, en naar het ziekenhuis vertrekken. We hebben twee zalen waarin we kunnen werken. Bert begint met Lien aan een handje met vergroeide vingers. Jean Noël doet de omloop en helpt Lieven, de anesthesist.
Er worden in de “vuile zaal” verbanden gedaan van patiënten met brandwonden die wij niet gezien hebben in het kamp. Het gaat over brandwonden die weken tot maanden oud zijn en waarvan het verband onder narcose moet gebeuren. Soms valt het mee, één kindje heeft bijna genezen wonden. Soms is het ernstig. Eentje heeft brandwonden over 40 % van het lichaamsoppervlak, is volledig uitgedroogd, plast waarschijnlijk onvoldoende en is dus niet in staat een noodzakelijke operatie te ondergaan. Wij proberen haar op intensieve zorgen te laten opnemen zodat er een kans is dat we haar maandag opereren. Ik heb er echter niet veel hoop op dat het zal lukken haar in redelijke toestand te krijgen…

Onze twee nieuwelingen zijn echt wel kranig. Benieuwd naar wat er bij hen in het hoofdje speelt. Ze moeten hier op één dag van huis gelijk redelijk wat ellende verwerken en het is geruststellend te zien dat de Belgische opleiding de juiste reflexen heeft gekweekt. Zorg voor de patiënt, empathie en basisvaardigheden, het zit er echt allemaal in. Rookies in the field, maar helemaal niet zonder voorbereiding, zo blijkt. Het zijn natuurlijk ook straffe madammen :-)

Er zijn nogal wat littekens te corrigeren, vooral aan kinderhandjes. Fijn werk, priegelen zou Mark Waltman zeggen. Bij één meisje hadden we vandaag het elektrische dermatoom nodig (een mes waarmee een heel dunne laag huid wordt afgesneden, die dan getransplanteerd kan worden; vorige missie hebben we alle moeite van de wereld gedaan om de dermatomen die hier wél zijn, weer aan de praat te krijgen, er werd een heel systeem gemaakt met een autobatterij in een doosje). Helaas er blijkt een nieuw probleem te zijn, dus maar weer de oude vertrouwde manier: met de hand…

Resultaat van de dag: vijf patiënten geopereerd: drie kinderen met littekenvergroeiing van vingers en/of handen, één kind met brandwonden van de arm gegrefd, één jongeman met een arm aan de romp vergroeid losgemaakt. Daarnaast een lange vergadering met Jean en Luc gehad over de plannen voor 2012: wat we gaan doen, en wanneer. Om 20u waren we terug in de infirmerie, materiaal voor klaar gemaakt, 20u30, eten bij de zustertjes, daarna nog een mail gaan sturen (bij een jus d’ananas) in ’t resto in de stad. En daarna ook nog over de plannen van gedachten gewisseld met Bert.

23.59. Slaapwel

Luc stuurt ons nieuws over de farmacie. Hij is gestart met een tijdens elk bezoek aan Bobo terug kerend werkje: ‘het opruimen van de farmacie en het organiseren ervan naar onze manier van werken’. “Alle steriel materiaal, al het ontsmettingsmateriaal, zalven, vetverbanden, al het ‘speciaal’ verband (zilverhoudend verband), al het anesthesiemateriaal, al het afdekmateriaal…bij elkaar. Dan snel naar de winkel om voor middageten te zorgen voor de operatieploeg. Terug naar het dispensarium voor de verdere opruim en de opvang van de patiënten.”

Ook Lisa heeft haar eerste indrukken neergeschreven.

“Het is back to basics hier. Bij ons thuis staat alles klaar, alles is in orde en ter beschikking. Hier start je met een plan, maar het ene na het andere blijkt niet onmiddellijk haalbaar… Het anesthesie toestel werkt niet, enz. enz. Uiteindelijk komt alles misschien wel in orde maar bij ons is het gewoon, vanzelfsprekend in orde. Wij wonen in een andere wereld. We hebben een luxeleventje… Een ander aspect is het feit dat alles zoo traag gaat. Er staat vaak wel tien man te kijken op de patiënt, maar daarom gebeurt er nog niet iets… Op de spoed lig een kindje met een infuus dat al sinds deze morgen niet loopt, om 14u is dat nog steeds zo, niemand verandert daar iets aan. Wanneer er iets wordt gezegd over hoe ze iets zouden kunnen doen, met de bedoeling daar iets aan te verbeteren, dan verzinnen ze de raarste excuses terwijl ze wel weten dat ze ongelijk hebben…
Het zijn heel gastvrije mensen en dit is wel een hele ervaring, zo’n eerste keer hier zijn. In België zouden we wel een voorbeeld kunnen nemen aan de eenvoud van de mensen. Bij ons is alles vaak erg gecompliceerd en de luxe die we hebben is zo evident.
Hier liggen de verwachtingen minder hoog. Als je in België ergens toekomt, dan worden er dadelijk hoge verwachtingen gesteld, hier wordt er helemaal niets gezegd wanneer de basis van verpleegkunde niet eens gekend is.”

Lisa besluit met een grappige waarneming: “We reden van Ouagadougou naar Bobo en dat bleek één baan te zijn. Geen lichten, geen kruispunten, gewoon rechtdoor.  Plots kom je dan aan een stuk opgebroken straat, waar je vlot op een zandweg wordt geleid, dat is dan de omleiding, het zand langs de straat!
Groetjes aan het thuisfront van Lisa!”

Zondagmorgen 5 februari. Via mama Lisa krijgen we nog meer nieuws.

“Vanochtend om half 8 (onze tijd – in Burkina was het dus half 7) vernam ik van Lisa dat ze al klaar stond om er tegenaan te gaan. De sfeer is opperbest – alles tiptop, volgens haar. Het eten is niet helemaal haar dada, maar rekening houdend met het feit dat ze zéér kieskeurig is, had ik dat wel gedacht. Zij vindt zelfs dàt top want “goed voor de lijn”. Ze heeft reserves genoeg – het kan er alleen beter op worden. Gisteren heeft Michel haar leren hechten en ze hoopt dat ze dat vandaag weer mag doen. Er zouden 6 ok’s op het programma staan. Ze is vol lof en vol vuur. Houden zo…”

Groeten van iedereen aan iedereen