What a day…

Woensdag 30 april 2014 – Verslag van Michel , de Luc op de foto

Het lijkt alsof Burkina steeds weer een verrassing voor ons heeft. Nu heet die termieten. Zelfs de vermoedende Europeaan kan zich moeilijk voorstellen hoezeer het hier kan tegenzitten! De warmte kennen we, het stof: check, dat ze niet altijd verstaan wat wij vragen kan aan ons liggen, een opportunist op een cruciale functie hebben we ook al gehad, water doorheen het plafond en nog eens water in huis, been there. Nog geen vliegtuig op ons dak gekregen en geen orkaan. Maar dus wel termieten. Kleine bijna doorzichtige beestjes, als volwassen mieren maar dikker, die zich een weg vreten door… ALLES. Nu ik erover nadenk, ik heb dit al eens gezien. Kartonnen dozen vol rode grond eigenlijk, in een berging waar we weinig controle op hadden. Ik dacht toen dat het waterschade was. Maar nu is het duidelijk. Termieten. Meer dan de helft van de dozen in de stockage ruimte is aangevreten. Aan de inhoud is vaak ook geknabbeld.

 

We hebben dus vandaag geassisteerd bij de controles van de verbanden van de patiënten die langskwamen. Daarnaast hebben we de stockageruimte helemaal herzien. Elke doos moest gecontroleerd worden en overgeladen in een nieuwe doos mét plastic zak erin. Dan moest het lokaal gekuist worden en behandeld met antikruipvolkpoeder. Vervolgens de dozen op gepoederde plastic zeilen en de randen van die zeilen dan weer tegen de dozen omhoogkleven zodat het geheel in een soort behandelde badkuip komt te staan. Dit is voor jaren termietenproof! Als, als, als…

 

Onze dag begon helemaal anders. We waren uitgenodigd op de bevelsoverdracht van de (uiteraard) vorige commandant van de regio aan de nieuwe. Een echte! Ijzervreter! Het leek ons diplomatiek een goede zet hem dat respect te tonen. De steun van iedere verantwoordelijke is zó belangrijk voor ons projectje! En dus hebben wij (vooral) de muziekkapel getrotseerd, de rest viel wel mee. Maar die muzikanten, dat was echt dramatisch! Wij vermoeden dat die job een beurtrol is. Iedereen moet eens meespelen. Vooral de sax was hilarisch. Die kende enkel iets in de trant van Broeder Jacob, dus doorheen alles klonken zijn bizarre tonen. De paracommando’s hebben een surrealistisch spektakel geboden tijdens het defilé. Zij gingen in vertraagde pas, geïnspireerd op het Légion Etrangère, maar dat dan doorweven met vreemde ‘freeze-beelden’, plotse haltes in de beweging. Heel speciaal.

Na onze acte de présence zijn we naar het ziekenhuis gegaan, Dr Baro gaan bezoeken. Na dàt bezoekje hoor je ons niet meer klagen. Het kan écht altijd erger! De operatiezalen zijn alle 4 gesloten!!! Er wordt helemaal niets meer geopereerd! Dit is de tweede stad van Burkina Faso… Er kan niets meer gesteriliseerd worden, de operatietafels zijn stuk, de electriciteit valt regelmatig uit. Op intensieve zorgen is het huilen met de onsteriele pet op! Er zijn nog 2 monitoren om de toestand van 12 zwaar zieken te volgen. Twee kamers werden omgedoopt tot donkere kamers omdat het licht stuk is?!!! Er is geen beademingstoestel meer. Geen steriel materiaal, geen infuuspompen en vooral geen gemotiveerd personeel. Een patient die een schedeltrauma had werd pas na 2 dagen, op sterven na dood, aan Baro gemeld. Niemand zorgt voor de patiënten in de dodengang, de gang van de spoedgevallen, patiënten met zware brandwonden, die intensieve zorgen nodig hebben en te slecht zijn voor opname in ons centrum gaan eigenlijk allemaal dood omdat iedereen vindt dat iemand anders de verbanden moet doen!

Dr Baro is de wanhoop nabij. Wij hebben hem deze middag naar het dispensarium laten komen om te kijken of we hem konden helpen met een beademingstoestel en spuitpompen. Het is een verschrikkelijke toestand! Het is veel erger dan ik dacht. Ik heb lang volgehouden dat we de binding met het hospitaal moesten behouden. Dat blijkt nu hopeloos te zijn. Wij moeten verder zonder het hospitaal en proberen een uitstraling te verwerven die voldoende is opdat dit centrum kan uitgroeien tot een referentie in de regio en misschien daar buiten. Op die manier kunnen we misschien gemotiveerde verpleegkundigen en eventueel zelfs een chirurg vinden.

Wij proberen niet stil te staan bij het feit dat dit waarschijnlijk geen alleenstaande situatie is. Dít soort miserie zal wel legio zijn in deze contreien.

Wij hopen dat diegenen die ons kunnen helpen bij het kleine wat we hier proberen te bereiken, in België en daarrond, ons blijven steunen. Het is meer dan ooit nodig. En wij zullen niet opgeven.

Slaap zacht België, Nederland, France, Östenreich en Afrika! X

No comments yet.

Geef een reactie